„Kret/Mara jest dla mnie przede wszystkim opowieścią o długiej i bolesnej drodze, którą trzeba przejść, żeby odzyskać kontrolę nad własnym życiem. Ile można uciekać przed konfrontacją z trudną przeszłością? Bohaterka uciekała bardzo długo, a my zastajemy ją w momencie, kiedy tytułowy Kret zaczyna jej wiercić dziurę w brzuchu. Dodatkowo przeszłość, która do tej pory czaiła się gdzieś w zakamarkach podświadomości, daje o sobie znać w rzeczywistości. Tekst Katarzyny Szaulińskiej sięga głęboko w człowieka i daje nadzieję na to, że nawet najgorsze zaniedbania i błędy mogą zostać przez nas zrozumiane i przepracowane. Jeśli weźmiemy za nie odpowiedzialność i poniesiemy konsekwencje, wreszcie będziemy mogli iść dalej z naszym życiem. Zapraszamy do postapokaliptycznego świata „Jamy”, strefy skażonej po wybuchu bomby N bez płaszczyka uranowego. Jest to miejsce, w którym Mara (główna bohaterka) będzie mierzyła się ze wszystkim, przed czym uciekała. Nasze czytanie będzie wciągającym widowiskiem, na którym nie zabraknie prawdziwych emocji, a widzowie razem z bohaterką wyruszą w jej trudną, ale na pewno potrzebną podróż.”
Mariusz Galilejczyk

Katarzyna Szaulińska wygrała III edycję Konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.

Autorka jest poetką, prozaiczką, psychiatrką i psychoterapeutką. W 2022 roku opublikowała nominowany do Nagrody Literackiej Nike zbiór opowiadań “Czarna ręka zsiadłe mleko”. Napisała także książki poetyckie “Druga osoba” (Biuro Literackie, 2020) i “Kryptodom” (Biuro Literackie, 2023) oraz scenariusz komiksu o depresji “Czarne fale” i monodram “Córcia” wystawiony w Teatrze WARSawy. Zbiór angielskich tłumaczeń jej wierszy “Faith in Strangers” (tłum. Mark Tardi) został wydany w USA (Toad Press/Veliz Press, 2021).

„Kret/Mara” jest opowieścią o podróży, mroczną diagnozą człowieczeństwa, ciemną i pełną rozpaczy. Jest jednak i czymś więcej. Jest opowieścią o odkupieniu. Opowieścią o tym, że możemy skonfrontować się z własnym okrucieństwem, egoizmem i małością, aby prosić skrzywdzonych o wybaczenie. Podjąć decyzję, że pokute jest najwłaściwszą drogą. Bardzo to w duchu Dostojewskiego, w duchu „Zbrodni i kary” – tak jakbyśmy wracali do źródeł literatury, szukając w niej pocieszenia i rady. – napisała w laudacji Małgorzata Sikorska-Miszczuk, przewodnicząca Kapituły Nagrody, w której zasiadali Zyta Rudzka, Beniamin Bukowski, Roman Pawłowski i Paweł Szkotak.

Szczegóły: tutaj

ul. Paulińska 28, Kraków

10 czerwca, godz. 19.00

Czytanie sztuki Jolanty Fainstein mama ma szorstkie ręce

Sztuka finałowa I edycji konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.

Reżyseria: Krzysiek Zygucki

Obsada:
Michał Badeński,
Magdalena Berus,
Michalina Jakubiak,
Piotr Korzeniak,
Charles Rabenda,
Paweł Stus

O sztuce

„mama ma szorstkie ręce” to opowieść o stanie psychicznym dzieci w obliczu najpoważniejszego konfliktu rodzicielskiego – rozwodu, mający miejsce w jednym z tysięcy bloków Polski lat 90-tych. Rozpad rodziny poznajemy z dwóch perspektyw tej samej osoby – jako małej Córeczki oraz Dorosłej Córki, co pozwala zobaczyć, jak głęboko ta trauma zakorzeniła się w bohaterce mimo upływu lat. Całość tworzy przejmujący, poetycki obraz tego, jak błędy zagubionych dorosłych trwale kształtują dorosłe życie ich dzieci”– mówi autorka.

Jolanta Fainstein – filolożka, doktorka nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa, dramatopisarka, poetka, tłumaczka. Pracuje w Instytucie Neofilologii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Otrzymała wyróżnienie w Konkursie o Nagrodę Dramaturgiczną im. T. Różewicza za dramat „mama ma szorstkie ręce”, który jest aktualnie w przygotowaniu w projekcie Teatroteki WFDiF. Fragment dramatu „Balony” ukazał się z czasopiśmie literackim „Epea”, a całość została wydana nakładem Książnicy Podlaskiej w Białymstoku. Utwór dramatyczny „Dybuki” znalazł się w na longliście Nagrody Dramaturgicznej AURORA, zakwalifikował się ponadto do finału Konkursu Dramaturgicznego im. Łucjana Kościeleckiego o nagrodę Pióro Jaracza. Dramat „Zanim zjem babie lato” miał premierę w krakowskim Teatrze O.na, a „Opowieść Złotej Rybki” w Śląskim Teatrze Lalki i Aktora Ateneum w Katowicach.

Krzysiek Zygucki  (sam o sobie) Z zawodu prawnik. Z pasji do pieniędzy i do jedzenia kelner. Na życie filozof i rowerzysta. Dużo biega. Czasem pływa. Kiedy się zatrzymuje pije espresso. Ma skłonność do pretensjonalności, ale równocześnie słabe poczucie humoru.

Studiuje na V roku na wydziale Reżyserii i Dramaturgii AST w Krakowie. Ukończył prawo na UJ w Krakowie oraz filozofię na UP w Krakowie. Asystent Remigiusza Brzyka przy spektaklu CHŁOPI w Teatrze Ludowym w Krakowie oraz Michała Zadary przy spektaklu dyplomowym ORESTEIA w AST w Krakowie. Członek kolektywu Synergie i Pracowni Dramaturgicznej AST. Laureat nagród Debiut TR i WyspianKiss przyznanych podczas 13. Forum Młodej Reżyserii. Jest autorem scenariusza spektakli: PÓŁ ŻARCIEM PÓŁSERIO (teatr AST w Krakowie) i POZA ZERO CZYLI JAK POKOCHAŁEM BOMBĘ (Teatr Barakah w Krakowie) oraz dramaturgii w spektaklach ZAMKNIJ OCZY NEL (Teatru Stary w Krakowie) i WYSPA (Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie). Wyreżyserował dwa przedstawienia w teatrach repertuarowych: spektakl CHŁOPACY w Teatrze Śląskim w Katowicach i spektakl TRZASK PRASK w TR Warszawa. Jego prace były pokazywane na festiwalach: Boska Komedia w Krakowie, QueerFest w Poznaniu, Nové Komedie w Pradze oraz Klasyka Żywa. 

11 czerwca, godz. 19.00

Czytanie sztuki Michała Kordy Pray the gay away

Sztuka finałowa II edycji konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.

Reżyseria: Michał Telega 

Obsada:
Monika Kufel,
Paweł Kiedrowski,
Michał Kościuk,
Mateusz Lisiecki,
Alex Spisak,
Zuzanna Woźniak 

O sztuce

Dramat inspirowany prawdziwymi świadectwami osób poddawanych tak zwanej terapii konwersyjnej. Główny bohater, Jan, wraca do doświadczenia przemocy psychicznej, religijnej i seksualnej, której został poddany w imię „leczenia” swojej homoseksualności.

„W Pray the gay away łączę dokumentalną precyzję z ironią, czarnym humorem i poetyckim językiem, tworząc wielogłosową opowieść o wstydzie, wierze, klasie społecznej i potrzebie akceptacji. To dramat o systemowej przemocy, ale też o desperackim pragnieniu miłości i godności” – mówi autor.

Michał Korda (sam o sobie) – pisarz, dramatopisarz, dramaturg, ghostwriter. Były sekretarz Polish Theatre Journal i były redaktor naczelny wydawnictwa NEWHOMERS.

Ukończył teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie studiował również (lecz nie ukończył) filozofię. Prawa na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim także udało mu się nie ukończyć. Może się również pochwalić nieskończonymi praktykami u komornika, w ramach których strzelano do niego z nabitej solą broni. Rezydent kilku literackich rezydencji, nominowany do jednej nagrody. Nigdy niczego nie wygrał. Żyje z pisania, przede wszystkim dla innych, przede wszystkim mniej od niego piśmiennych, lecz bardziej od niego przede wszystkim popularnych. Pochodzi z Gostycyna.

Michał Telega – reżyser teatralny i dramaturg. Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu AST w Krakowie, wykładowca Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie, doktorant Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Jego spektakle były prezentowane i nagradzane na festiwalach w Polsce, m.in. na Boskiej Komedii i Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje”, a także za granicą – w Moskwie, Pradze, Bratysławie i Bukareszcie. Twórca przedstawień „Po Burzy”, „Powrót Odysa”, „Marzyciele”, „Anioły w Ameryce, czyli demony w Polsce”, „Metamorfoza Narcyza” i „Ptaki krzyczą nieustannie”. Autor tekstów scenicznych i projektów dramaturgicznych, w tym „Aktorki, czyli przepraszam, że dotykam” oraz „Grupa warszawska”. Obecnie pracuje ze studentami Théâtre national de Strasbourg nad warsztatową wersją „Aniołów w Ameryce”.

BILETY: https://teatrbarakah.com/wydarzenia/swiatlo-na-tekst-3/ 

Serdecznie zapraszamy!

ul. Paulińska 28, Kraków

13 maja, 19:00

Czytanie reżyserowane sztuki Agnieszki Jelonek Norman Freeman

Sztuka znalazła się w finale III edycji konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.

Reżyseria: Szymon Król

Obsada:
Julia Długosiewicz
Samuel Drobisz
Aleksandra Marcinkowska
Liliana Sajnok
Igor Tasarz

O sztuce:

Norman i Freeman są ze sobą w dziwnej, może przyjacielskiej, a może romantycznej relacji, do momentu, w którym Norman zdaje sobie sprawę się, że spotykanie się z Freemanem zaczyna go drogo kosztować. Norman próbuje zakończyć toksyczną znajomość, ale okazuje się, że to nie jest łatwe, jakby był uzależniony, jakby nie potrafił uwierzyć w możliwość życia bez Freemana. Freeman, pozornie niezależny, nie zamierza pozwolić Normanowi odejść. „Żeby przeżyć, musiałem zamieszkać po stronie depresji” usłyszałam od kogoś z chorobą afektywną dwubiegunową. Wyobrażałam sobie, co to właściwie znaczy. Jak może wyglądać relacja dwóch męskich „ja”, z których jeden w swoim szaleństwie jest aktywny, ryzykujący i działający (więc atrakcyjny), a drugi – depresyjny, nieszczęśliwy i wątpiący. Który zdominuje którego? Ostatecznie, nie potrzeba choroby psychicznej, żeby mieć w sobie nie tylko Normanów i Freemanów, ale także wiele innych postaci. Być całym chórem, często sprzecznych głosów, starać się wybierać te, które są dobre i ponosić porażki, szukać równowagi i ją tracić.

Agnieszka Jelonek

Agnieszka Jelonek – autorka opowiadań, scenarzystka i dziennikarka. Publikowała reportaże i wywiady, często dotyczące twórczości kobiet. Zajmuje się pisaniem seriali telewizyjnych. W 2015 roku za zbiór opowiadań Babidło otrzymała pierwszą nagrodę Konkursu Literackiego im. Henryka Berezy. Jej kolejne dwie powieści: Koniec świata, umyj okna, Trzeba być cicho oraz West Farragut Avenue otrzymały nominacje do Nagrody Literackiej Gdynia. W 2024 napisała dramat „Norman Freeman”, który znalazł się w finale Nagrody Dramaturgicznej im. Tadeusza Różewicza oraz Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy, Aurora 2004. Posiada czarny pas w walce z nerwicą lękową. Lubi spędzać czas z synem i letnie dni po godzinie osiemnastej.

Szymon Król – gdańszczanin, rocznik 1996. Urbanista, absolwent Politechniki Gdańskiej. Od 2022 roku student dramaturgii na AST w Krakowie. Laureat II edycji Przeglądu Młodej Dramaturgii, Półfinalista Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej 2025, zwycięzca konkursu dramatopisarskiego „Alchemia Teatralna” organizowanego przez SOK w Świdnicy w 2025 roku, laureat Gdańskiego Stypendium Kulturalnego Fundusz Twórczy 2024.

Swoją praktykę artystyczną koncentruję wokół literatury i teatru. W pracy scenicznej poszukuję nowych, czystych form wyrazu, badam emocjonalną mądrość ludzkiego ciała, bazuję na intuicji, podświadomości i wyobraźni aktorskiej oraz improwizacjach ruchowych. W pracy z tekstem interesuje mnie poszerzanie granic języka i sprawdzanie jego możliwości. Marzę o wniesieniu swojego wkładu w literaturę fantasy – mówi reżyser.

14 maja, 19.00

Czytanie reżyserowane sztuki Zuzanny Bojdy Pozujcie tak, jakbyście zawsze były szczęśliwe

Sztuka znalazła się w pófinale IV edycji konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.

Reżyseria: Magdalena Litwa

Obsada:
Filip Maryniak
Klaudia Nowak
Karol Pawluszek
Charles Rabenda
Michalina Zgaińska

O sztuce

Punktem wyjścia dla sztuki „Pozujcie tak, jakbyście zawsze były szczęśliwe” jest otwarcie trumny Jadwigi Andegaweńskiej w 1887 roku. Dwóch mężczyzn schodzi do katedry, jeden bada kości, drugi ma namalować jej portret. To pretekst, by zajrzeć głębiej. Sercem dramatu jest dziewczynka uwięziona w ciele kobiety króla – pulsująca pod Wawelem stłumionymi pragnieniami, nierozpoznaną własną tożsamością. Jadwiga istnieje tu w rozszczepieniu: jako marmurowy zimny posąg, który nauczył się rządzić, i jako Hedwiga – nastolatka, uwikłana w warstwy historii i oficjalnej narracji. Bohaterowie sztuki są zakorzenieni w historii, ale też w bardziej archetypicznych rolach: matka-trenerka, szekspirowski błazen, dwóch świadków szukających różnych prawd. Fakty biograficzne (jak zamiłowanie do horoskopów, posty, poród) stają się pretekstem do dopisywania scen, których nie ma w żadnym źródle. Ta sztuka to spekulacja, zabawa z historią, która zawsze należy do kogoś innego. Dramat szuka języka dla tego, co pulsuje między dokumentem a fantazją; przestrzeni, w której to, czego nie wiemy o Jadwidze, okazuje się równie znaczące jak to, co zostało zapisane.

Zuzanna Bojda

Zuzanna Bojda– dramaturżka, reżyserka, scenarzystka filmowa. Absolwentka reżyserii dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, słuchaczka Gender Studies w IBL PAN, uczestniczka Atelier Scenariuszowego. Autorka dramatów wystawianych w polskich teatrach, m.in. w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. Laureatka Nagrody Publiczności i Nagrody Młodych na Festiwalu Dramaturgii Współczesnej, półfinalistka Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Rezydentka programu AiR Goyki 3 Art Inkubator. Jej teksty wyrastają z researchu, wielu rozmów, improwizacji, ale też z momentu, w którym jakiś temat, obraz albo pytanie nie daje spokoju. Interesuje ją to, jak opowiadanie kształtuje tożsamość, pamięć i relacje, również te z przyrodą jako czymś, co ma własny cykl i własną narrację. Miesza poetykę oniryczną z kontrastem, dokument z fantazją, cały czas w poszukiwaniu narzędzi do opowiadania .

Magdalena Litwa – studentka Wydziału Reżyserii i Dramaturgii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Absolwentka Wydziału Aktorskiego PWSFTviT w Łodzi. Asystentka Luka Percevala przy spektaklu „Seks, hajs i głód. Kronika rodzinna według Emila Zoli” w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Dramaturżka spektaklu „Schronisko które przestało istnieć” na podstawie powieści Sławka Gortycha (reż. Tadeusz Pyrczak) w Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze oraz „sen nocy letniej ZOMBIE” Marka Zielińskiego, który zdobył główną nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na 15. Forum Młodej Reżyserii. Jej tekst „Zwei Frankfurter mit Senf und Brot, czyli dwadzieścia obrazów o odchodzeniu” został opublikowany w nr 3/2025 magazynu „Dialog”.

Więcej informacji: https://teatrbarakah.com/wydarzenia/swiatlo-na-tekst-2/

Dlaczego teatr?

Bo od początku mojej drogi zawodowej jestem aktorem i współtwórcą niezależnego teatru. Nie czekałem, aż ktoś da mi pracę – razem z przyjaciółmi jeszcze w szkole aktorskiej wymyśliliśmy siebie jako twórców. To nie był bunt przeciwko instytucjom, lecz intuicja, że rynek jest przesycony i że nie chcemy od początku uzależniać swojego losu od ich kaprysów. Dlatego stworzyliśmy własny teatr – Teatr Układ Formalny – i to doświadczenie definiuje całą moją twórczość. Teatr jako realne narzędzie zmiany.

Od początku zajmowały nas tematy trudne i niewygodne: śmierć, utrata, wojna, samotność, wykluczenie. Tworzyliśmy spektakle dla dzieci, młodzieży i dorosłych – zawsze nie po to, żeby prowokować, ale żeby zadawać pytania. Pytania, które zostają i otwierają dalszą rozmowę.

Teatr jest też miejscem, które pozwala mi łączyć wszystkie moje tożsamości – aktora, dramaturga, reżysera, scenografa. To medium totalne, w którym mogę rozwijać się we wszystkich kierunkach, nie zamykając się w jednej roli.

I wreszcie teatr to przestrzeń najuczciwszego spotkania. Na scenie nie da się udawać – albo widz czuje, albo wychodzi. To jedyne medium, w którym można powiedzieć prawdę tak bezpośrednio i tak boleśnie. Wymyślamy światy po to, żeby pokazać prawdę, której wprost nikt nie chce słuchać. W tym sensie teatr jest dla mnie najuczciwszą formą kłamstwa.

Dla kogo piszę?

Na początku pisałem instynktownie dla siebie – trochę nieśmiało, chowając teksty, bo zazwyczaj nikt nie mówi człowiekowi: „masz coś ciekawego do powiedzenia, powiedz to głośno”. Wokół mnie było mnóstwo osób piszących świetne rzeczy, więc moje próby wydawały się niepozorne. Ale potrzeba była silna, więc pisałem.

Moje początki dramaturgiczne były ściśle związane z Teatrem Układ Formalny, który stał się bezpiecznym miejscem eksperymentów. Pisałem teksty dla koleżanek i kolegów, wiedząc, że razem spróbujemy je zweryfikować i zobaczyć, jak działają na scenie.

Dziś piszę z myślą o tych, którzy w ciemności widowni nagle rozpoznają siebie w obcym losie. Dla tych, którzy czują, że nie są sami – że ich doświadczenia i emocje, nawet trudne, są zauważane i że można coś z nimi zrobić. Ale też dla tych, którzy nie przeżyli podobnych dramatów, a mimo to wpuszczają w siebie cudze historie i budują w sobie większą uważność na drugiego człowieka.

Czasem moje teksty są jak wiadro zimnej wody – mają obudzić. Nie po to jednak, by zdewastować czy zostawić odbiorcy w poczuciu beznadziei, ale by dać impuls: do refleksji, rozmowy, zmiany.

Piszę także dla siebie – to mój sposób na uporządkowanie emocji i myśli. Kiedy czuję, że jakaś historia mnie dotyka i nie daje spokoju, muszę ją opowiedzieć. To mój pierwszy katalizator: przekonanie, że ta historia powinna wybrzmieć i że jeśli jeszcze nikt jej nie opowiedział, może właśnie ja powinienem to zrobić. A czasem po prostu tworzę takie teksty, które sam chciałbym przeczytać albo zobaczyć na scenie.

O czym trzeba pisać?

Trzeba pisać o tym, co człowieka naprawdę gryzie – o tym, co nie daje spać i co rozsadza od środka. Dla mnie osobiście to są najczęściej tematy trudne: śmierć, utrata, wojna, samotność, wykluczenie. Nie wybieram ich z katalogu „ważnych problemów społecznych”. To raczej one wybierają mnie – wchodzą do głowy i nie chcą się wynieść, dopóki ich nie zapiszę.

Ale wierzę też, że w skali większej – w samym medium – dramat powinien podejmować sprawy fundamentalne, takie które dotyczą wszystkich: kryzysu wspólnoty, rozpadu więzi, bezradności wobec przemocy, genezy zła i odpowiedzialności – także tej obywatelskiej – a wreszcie miłości, która w tym wszystkim jeszcze się tli. Trzeba pisać o tym, co dotyka człowieka tu i teraz, bo teatr nie jest od ozdabiania świata, tylko od stawiania pytań, często trudnych.

„Trzeba” rozumiem więc podwójnie. Jako „muszę” – bo temat mnie nie opuszcza, dopóki nie spróbuję go opisać. I jako „powinno się” – bo wierzę, że teatr jest miejscem, gdzie te pytania trzeba stawiać publicznie, głośno, wobec drugiego człowieka.

O czym wolno milczeć?

W teatrze wolno milczeć o wszystkim – jeśli milczenie jest świadome i ma swoją wagę. Cisza może stać się najważniejszym narzędziem twórcy: momentem, w którym odbiorca sam dopowiada to, czego nie da się wyrazić słowami. Czasem jedno przemilczenie potrafi uderzyć mocniej niż setki zapisanych stron.

Nie wolno natomiast milczeć ze strachu czy wygody – o sprawach, które domagają się głosu. Wtedy milczenie staje się nie tyle wyborem, co zgodą na podtrzymywanie status quo.

Jako twórca nie uciekam od trudnych tematów, ale uczę się, że czasem najuczciwsze jest zatrzymanie się i nieprzekraczanie pewnych granic. Są doświadczenia tak intymne, że można je jedynie zaznaczyć i zostawić przestrzeń widzowi. Teatr nie jest spowiedzią, tylko spotkaniem – a spotkanie wymaga nie tylko słów, ale i ciszy.

Czy dramat jest tekstem użytkowym, czy pełnoprawnym gatunkiem literackim?

Dla mnie dramat jest paradoksem. Z jednej strony to tekst, który domaga się realizacji – prosi się o aktorów, przestrzeń, widzów. Z drugiej – zawsze staram się pisać tak, żeby był literaturą samą w sobie: żeby dawał się czytać, żeby miał rytm, obraz, język. Często czytam na głos to, co piszę. Jeśli tekst „siedzi w gębie”, jeśli brzmi i oddycha – to znaczy, że jest pełny, kompletny. To nie jest notatka do inscenizacji, tylko literatura, która sama się broni.

Widzę dramat jako literaturę w pełnym sensie, ale literaturę, która ma dodatkowy wymiar – żywy kontakt z ciałem aktora i z obecnością widza. Kiedy czytam dramaty Różewicza, Bernharda czy Masłowskiej, czuję, że one same w sobie są literackim doświadczeniem, a spektakl jest jednym z możliwych rozwinięć. Tak samo myślę o własnych tekstach: mają istnieć na papierze, ale mogą też stać się czymś zupełnie innym na scenie.

Dramat jest więc gatunkiem literackim, ale takim, który nieustannie wymyka się definicjom – bo żyje równocześnie na papierze, w ustach aktorów i aktorek oraz w wyobraźni widza. I może właśnie dlatego tak mnie wciąga.

Dlaczego teatr?

Tam się spotykamy. Tam słuchamy. Mówimy do kogoś – do Drugiego; to spotkanie, czyli teatr jest miejscem spotkania oraz wszystkim czego poza teatrem brak. W teatrze szuka się tego czego brak. Dlatego teatr – aby znaleźć to, czego nie ma. Ja osobiście poszukuję duchów. Teatr jest dla mnie rozmową z duchami. Nie mam ich na co dzień. Poszukuję ich w teatrze.

Dla kogo piszę?

Zaczynam od siebie. Jeśli będę zainteresowany tym co piszę i o czym, to wydobędę tego Drugiego dla kogo piszę. Zaczynam od siebie i idę do Ciebie. Pisząc. Nawiązuję kontakt.

O czym trzeba pisać?

Trzeba pisać, po prostu. O wszystkim. O tym co w środku i na zewnątrz. Ponieważ nie wiemy, kto tak naprawdę jest tutaj lub po tamtej stronie. Na początku nie wiemy nawet gdzie my sami jesteśmy. Pisząc odnajdujemy siebie. Piszemy, aby być jednocześnie tu i tam. Niech będzie zabawnie i smutno, szybko i wolno, niech będzie noc i dzień. Dlatego trzeba pisać.

O czym wolno milczeć?

Nie wolno milczeć! W ogóle – a zawłaszcza w teatrze. O wszystkim co ukryte lub niedopowiedziane należy napisać. Odważnie. Jeśli nie zostanie usłyszane, to należy powtarzać. Iść w zaparte.

Czy dramat jest tekstem użytkowym, czy pełnoprawnym gatunkiem literackim?

Dramat jest pełnoprawnym użytkowym gatunkiem literackim. Napisałem taką definicję, która łączy zawartą w pytaniu binarność. Zatem, dramat jest gatunkiem literackim, który pełnoprawnie można wykorzystać. Najczęściej w teatrze (ale nie tylko). Jest naczyniem i gliną jednocześnie, ramą i obrazem, dźwiękiem i ciszą, ruchem i zatrzymaniem, ziarnem i pustynią. Dlatego jest taki piękny. Dbajmy o niego.

Autorem pytań kwestionariusza jest Przemysław Pilarski.

Dlaczego teatr?

Dla doświadczenia głębi. Teatr przenika człowieka od środka w sposób, któremu nie dorówna ani książka, ani film. Wierzę w katharsis – w oczyszczenie płynące z przeżycia wspólnego, intensywnego i jednorazowego, które jest możliwe tylko w teatrze.

Dla kogo piszę?

Najpierw dla siebie, by zbadać, co mnie uwiera na tyle mocno, że muszę to wypisać. Potem dla konkretnego odbiorcy, wyobrażonego albo realnego, by sprawdzić, czy słowa są prawdziwe, czy tylko papierowe. Zawsze jednak wracam do siebie, by upewnić się, w jakim kształcie tekst przeżył tę podróż, bo to ja finalnie muszę utrzymać jego ciężar dramaturgiczny, emocjonalny, całą wściekłość i czułość.

O czym trzeba pisać?

O tym, co nas przerasta, nieważne, czy to coś namacalnego, tuż obok, czy coś większego, czego nie potrafimy nazwać. Trzeba pisać o tym, co wywołuje ten moment, gdy słowa przejmują inicjatywę za nas, wchodząc tam, gdzie brakuje nam odwagi, siły i pewności w działaniu. To najpiękniejsza część procesu pisarskiego.

O czym wolno milczeć?

O tym, co najważniejsze, bo cisza w teatrze potrafi krzyczeć głośniej niż słowa.

Czy dramat jest tekstem użytkowym, czy pełnoprawnym gatunkiem literackim?

Szkoła dość mocno nam wdrukowała ten gatunek literacki, nie będę zaprzeczał, mimo że teksty dramatyczne zawsze były pisane z myślą o scenie. Natomiast odkąd sam piszę, chętniej wybiorę realizację tekstu na scenie, słuchowisko, czytanie performatywne, nawet czytanie na głos w gronie znajomych, niż lekturę dramatu. Wówczas myślę o „tekście”, „sztuce teatralnej”, „procesie”, „potencjale scenicznym”, czymś, co nie jest skończone, dopełnione, domknięte, a nie o „dramacie” jako gatunku literackim (choć wciąż uwielbiam czytać dramaty i czytam ich sporo).

Autorem pytań kwestionariusza jest Przemysław Pilarski.